خداحافظ همین حالا !

+ پر کن پیاله را ... استاد شجریان

روز 28 اردیبهشت سالروز تولد حکیم عمر خیام بود .

این روز را گرامی می داریم که وجود چنین مردی در تاریخ این سرزمین مایه مباهات است .

این قافله عمـــــر عجب می گذرد    

                       دریاب دمی که با طــرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری  

                      پیش آر پیــاله را که شب می گذرد

حکیم عمر خیام

سخن زیبا را از هرکه می گوید باید شنید ؛

شعر  از لنگستن هیوز

من در رویای خود دنیایی را می‌‌بینم که در آن هیچ انسانی انسان
دیگر را خوار نمی‌‌شمارد
زمین از عشق و دوستی سرشار است
و صلح و آرامش، گذرگاه‌‌هایش را می‌‌آراید.

من در رویای خود دنیایی را می‌‌بینم که در آن
همه‌گان راه گرامی ِ آزادی را می‌‌شناسند
حسد جان را نمی‌‌گزد
و طمع روزگار را بر ما سیاه نمی‌‌کند.

من در رویای خود دنیایی را می‌‌بینم که در آن
سیاه یا سفید
ــ از هر نژادی که هستی ــ
از نعمت‌‌های گستره‌‌ی زمین سهم می‌‌برد.
هر انسانی آزاد است
شوربختی از شرم سر به زیر می‌‌افکند
و شادی همچون مرواریدی گران قیمت
نیازهای تمامی ِ بشریت را برمی‌‌آورد.

چنین است دنیای رویای من!

این شعر رو به مناسبت روز بزرگداشت سعدی بزرگ تقدیم دوستان می کنم :

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

            هر که محــرابش تو باشـــی سر ز خلوت برنیــارد

روزی انــدر خاکت افتــــم ور بـه بـادم می‌رود سر

            کــان که در پای تو میـــرد جان به شیـرینی سپارد

من نه آن صورت پرستـــم کـز تمنـــای تو مستـم

            هوش من دانی که بُردست، آن که صورت می‌نگارد

عمــــر گوینــــدم که ضــایع می‌کنی با خوبرویان

            و آن که منـــــظوری ندارد عمـــــر ضــایع می‌گذارد

هر که می‌ورزد درختی در ســرابستــــان معنـی

            بیخــــش اندر دل نشـــاند تخمــش اندر جان بکـارد

عشق و مستــــــوری نباشد پای گو در دامن آور

            کـــــز گریبــــان ملامــــت ســــر بـــرآوردن نیــــــارد

گر من از عهــــــدت بگـَـردم ناجوانمــردم نه مَردم

            عاشـــــق صـــادق نباشــــد کــز ملامت سر بخـارد

باغ می‌خواهــــم که روزی ســـرو بالایــت ببینــد

            تا گُلـــت در پــا بــریـزد و ارغــــــوان بــر ســـر ببـارد

آن چه رفتــارست و قامت و آن چه گفتار و قیامت

            چنـــد خواهــی گفت سعــــــدی طیبــات آخر ندارد

سعـــدی علیــه الرحمة

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

            که به بالای چمــــــان از بن و بیخـــــم برکند

حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا

            که به رقــــص آوردم آتش رویـــت چو سپنـــد

هیچ رویی نشــــود آینـــه حجــله بخــت

            مگـــر آن روی که  مالنــد در آن ســـم سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش

            صبــر از این بیش  ندارم چه کنم تا کی و چند

مکش آن آهوی مشکیــن مرا ای صیــــاد

            شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

من خاکـــــی که از این در نتوانم برخاست

            از کجــــا بوســه زنـم بر لب آن قصــــــر بلنـــد

باز مستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ

            زان که دیوانــــــه همـــان به کــه بود انـدر بند

حافـــــــظ

سال نـــــــــو مبارک

بهار بهار
صدا همون صدا بود
 صدای شاخه ها و ریشه ها بود
 بهار بهار
 چه اسم آشنایی ؟
صدات میاد ... اما خودت کجایی
 وابکنیم پنجره ها رو یا نه ؟
 تازه کنیم خاطره ها رو یا نه ؟
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
 بهار اومد با یه بغل جوونه
 عید آورد از تو کوچه تو خونه
 حیاط ما یه غربیل
 باغچه ما یه گلدون
 خونه ما همیشه
 منتظر یه مهمون
 بهار اومد لباس نو تنم کرد
 تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
 خواب و خیال همه بچه ها بود
 آخ ... که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون
 بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
من و با حسی دیگه آشنا کرد
 یه حرف یه حرف ‚ حرفای من کتاب شد
حیف که همش سوال بی جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
که صبح تا شب دنبال آب و نون بود

محمد علی بهمنــــــــی

هرگـــــزم نقش تو از لوح دل و جــان نـرود

                        هرگــــــز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دمـــــاغ من سرگشتـــه خیــــال دهنـت

                        به جفـــــای فلک و غصـــــه دوران نـرود

در ازل بســــت دلـــم با ســر زلفــت پیـوند

                        تا ابد ســــر نکشد و از سر پیمان نـرود

هرچه جز بار غمت بر دل مسکین من است

                        بــــرود از دل مـــن و از دل من آن نـرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جــــای گرفت

                        که اگــر ســر بـرود از دل و از جان نـرود

گر رود از پــــی خوبان دل من معــــذور است

                        درد دارد چــه کنـــد کـز پی درمان نـرود

هر که خواهــد که چو حافظ نشود سرگردان

                        دل به خوبان ندهد و از پی ایشان نـرود

حافــــــــظ